Patenty w farmacji

Patent w rozumieniu tytułu prawnego przyznawanego na wynalazki z dziedziny farmacji jest relatywnie nowym uprawnieniem, wprowadzonym przyjętym w 1995 r. porozumieniem TRIPS (Porozumienie w sprawie Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej) stanowiącym załącznik do porozumienia w sprawie utworzenia Światowej Organizacji Handlu. Przed tą datą możliwe było jedynie uzyskanie patentu na nowy sposób wytwarzania leku, który chronił otrzymany nim produkt jedynie pośrednio. W celu wykazania naruszenia patentu przez produkt konkurencyjny uprawniony musiał wykazać, że produkt ten został wytworzony opatentowanym sposobem. Aspekt ten bardzo utrudniał wykazanie, że naruszenia ochrony patentowej faktycznie doszło.

Ewa Niesiobędzka-Krause - Kancelaria KONDRAT i Partnerzy

Z chwilą wprowadzenia nowych regulacji umożliwiających bezpośrednią ochronę patentową produktów farmaceutycznych zaobserwować można dynamiczny rozwój tej dziedziny zauważalny nie tylko w ilości zgłaszanych i udzielanych patentów farmaceutycznych, lecz również w tworzeniu szeregu nowych patentowalnych właściwości farmaceutyków, takich jak np. pierwsze i kolejne zastosowania medyczne, reżimy dawkowania, nowe grupy docelowe. Jednocześnie odpowiednim modyfikacjom uwzględniającym specyfikę produktów farmaceutycznych poddano ogólne wymogi stawiane przed patentowalnymi wynalazkami. Modyfikacje te dotyczą m.in. przesłanek nowości, okresu wyłączności patentowej oraz dozwolonego użytku opatentowanych wynalazków.

Niemniej jednak wprowadzenie nowych kategorii patentowych umożliwiających patentowanie leków spowodowało również lawinę zgłoszeń patentowych osadzających się wokół substancji czynnych tworzących dezorientację co do zakresu jej faktycznej ochrony patentowej, uniemożliwiających pracę nad nią innym podmiotom na rynku, określanych mianem patentów następczych lub evergreeningu.

 


Autor: Ewa Niesiobędzka-Krause, Rzecznik Patentowy, Kancelaria KONDRAT i Partnerzy


źródło zdjęcia: www.sxc.hu